Vandaag moesten we thuis spelen, maar toch uit. Onze eigen velden zijn namelijk nog steeds afgekeurd. Dus moesten we uitwijken en werd het een thuiswedstrijd op een andere locatie. Lekker duidelijk voor iedereen.

We speelden tegen Vidosa. Dat staat voor Vier Dorpen Samen. En als je de uitslagen een beetje hebt gevolgd, dan krijg je toch het idee dat ze niet zomaar vier dorpen bij elkaar hebben gezet, maar vooral de beste spelers uit die vier dorpen. Net als Langezwaag hadden ze namelijk al heel wat wedstrijden gewonnen. Dus we wisten vooraf al dat we een pittige tegenstander zouden krijgen.

Het was weer de beurt aan Meike om op goal te staan. Daar had ze veel zin in. En ze kreeg ook genoeg werk om haar enthousiasme op los te laten. De eerste vijf minuten gebeurde er iets wat we vorige week niet voor elkaar kregen. Geen goal tegen! Vijf hele minuten lang.

Aimée voelt zich ondertussen als een vis in het water in de achterhoede. Samen met Khadija wist ze heel wat ballen weg te werken. Maar helaas kwam daarna alsnog de doelpuntenregen op gang. En die regenbui bleek nogal hardnekkig. Hij hield namelijk aan tot het laatste fluitsignaal.

Toch ging er wel meer beter dan vorige week. De achterhoede werkte de ballen beter weg. En we hadden geen eigen goals. Dat klinkt misschien een beetje gek als iets positiefs, maar vorige week hadden we daar toch een paar keer onbedoeld aan meegeholpen. Vidosa was gewoon erg goed. En ondanks de stand was de sfeer prima. Onze kinderen leken alleen nog een beetje slaperig. Normaal gesproken zijn ze fanatiek, fel en zitten ze overal bovenop. Vandaag waren ze in de eerste helft vooral afwachtend. Vanaf de zijlijn werd dan ook regelmatig geroepen: \"GA NAAR DIE BAL!!!\"

En dan gebeurde er van alles. Behalve dat iemand naar die bal ging. Soms werd er zelfs een stapje achteruit gedaan. Nu moet ik er eerlijk bij zeggen dat er ook behoorlijk wat flinke jongens en grote meiden van Vidosa rondliepen. Dan is het natuurlijk ook niet altijd even aantrekkelijk om als negen/tienjarige enthousiast op zo'n grote tegenstander af te rennen. Meike had ondertussen een paar mooie reddingen. Het uittrappen gaat bij haar alleen nog niet helemaal zoals Chris dat kan. Die krijgt de bal met gemak richting de voorhoede. Daardoor bereikten we onze aanvallers vandaag wat minder makkelijk dan vorige week. Dus moesten we een andere oplossing zoeken. Via de \"stoep\" opbouwen en van daaruit de voorhoede proberen te bereiken. En dat ging eigenlijk hartstikke goed. Vanuit de keeper speelden we de bal mooi via Chris (middenveld) naar voren. Cor en Ate wisten vervolgens leuk samen te spelen en kwamen zo af en toe zelfs voor de goal.

Alleen die goal hè... Die bleef nog even weg.

De ranja kregen we vandaag gewoon op het veld. Lekker in het zonnetje even een korte peptalk van de coach. Iedereen vond eigenlijk dat het best goed ging. En dat ging het ook. Er werd leuk samengespeeld. De twee-secondenregel van vorige week werd nog even benoemd door Jorn. Die had zelf inmiddels ook ontdekt waarom die regel best handig is. Als je de bal te lang bij je houdt, ben je hem namelijk meestal weer kwijt. Dus sneller overspelen was de tip van Jorn.

Khadija had haar duim geblesseerd en had daar pijn aan, ze wilde even aan de kant blijven. Daar hadden Ate en Chris dan weer mazzel mee. Hun wisselbeurt ging mooi aan hun neus voorbij. Ze vonden het allebei niet erg. Ate, die toch aanzienlijk kleiner was dan de meeste spelers van Vidosa, wist zich ondertussen prima staande te houden op rechtsvoor. Een aantal voorzetten kwamen mooi voor de goal. Cor, Noud en Jorn stonden er regelmatig bij, maar steeds zat er net een keeper, paal of Vidosa-voet tussen.

Er werd echt supermooi overgespeeld en de vrije man werd goed gevonden. Dat zijn de momenten waarop je ziet dat ze het wel degelijk kunnen. In de tweede helft kwam dan eindelijk de doorbraak. Sylvester kwam helemaal vrij en stond ineens alleen voor de keeper. Dit moest hem worden. Maar Sylvester schiet het liefst met de buitenkant van zijn voet. En dat deed hij nu dus ook. De bal ging daardoor heel mooi...
net buiten de verkeerde kant van de paal.
Nog steeds 0.
Daarna kregen we een corner. Iedereen voor de goal. Volgens mij heeft iedereen de bal wel een keer geraakt.
De keeper.
De paal.
Een Jorn.
Een Ate.
Een Sylvester.
En natuurlijk zat er iedere keer weer ergens een Vidosa-voet tussen dus die bal wilde er gewoon niet in.

We bleven ondertussen vechten tot het einde. Khadija mocht nog even terug het veld in als 9e speler. Zelfs met een man meer lukte het ons niet om dat ene puntje te maken. Daar kwam eindelijk het verlossende fluitsignaal: 24-0
Dat stond in ieder geval in de notities van de scheidsrechter. De meesten waren zelf al een tijdje gestopt met tellen. Vidosa had een record! Maar wacht eens even...
Wij ook!
Vidosa had een monsterzege, wij de monsteruitslag.

De scheidsrechter gaf ons na afloop nog een compliment. Hij vond dat we enorme vechtersbazen in het team hadden. En daar ben ik het helemaal mee eens. Want ondanks dat er vandaag geen goal te vieren viel voor ons, bleven ze wel voetballen. Ze bleven proberen, bleven verdedigen en bleven doorgaan. En dat is precies we graag willen zien. Daar mogen onze spelers trots op zijn.

Dit was alweer de laatste wedstrijd van fase 1. Hopelijk krijgen we in de volgende fase wat andere tegenstanders om tegen te spelen. Dat zou wel leuk zijn.

En dan nog even een dikke dankjewel aan Jorn en Noud. Jullie hebben ons deze fase supergoed geholpen. In de volgende fase gaan jullie weer lekker bij de JO10 voetballen en krijgen wij weer twee nieuwe spelers erbij.

Maar eerst... vakantie en natuurlijk ons teamuitje!

Op 24 oktober gaan we weer verder met de wedstrijden.