Kinderen van 10 jaar oud bevinden zich in een boeiende overgangsfase. Officieel zijn ze prepuber. En dat merken we. Lang stilstaan en luisteren naar een tactisch verhaal werkt rond deze leeftijd ongeveer net zo goed als vragen of ze vijf minuten stil willen zijn in een snoepwinkel.

Rond deze leeftijd verschuift de aandacht namelijk langzaam van de trainer als autoriteit naar de teamgenoten als sociale groep. Kinderen worden mondiger, zoeken grenzen op en spiegelen zich enorm aan elkaar. Oftewel: ze luisteren minder naar de coach en veel meer naar elkaar.

Wij merken dat enorm. Het lijkt wel storm. In de auto is het zelden rustig, in de kleedkamer is het één grote chaos en op het veld is het eigenlijk niet anders. Gelukkig is het meestal wel gezellige chaos.

We begonnen fanatiek aan de wedstrijd, maar al snel lag de eerste bal in het net. In óns net wel te verstaan. Udiros was vandaag gewoon een maatje te groot en speelde voornamelijk op onze helft. Toch stonden wij bij de aftrap eigenlijk keurig op onze posities. Al worden die posities tegenwoordig steeds vaker ter discussie gesteld. En eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet erg. Het is juist positief dat de kinderen steeds beter begrijpen waar ze willen staan en waarom. Ze durven daar inmiddels ook een mening over te hebben. Voor de coach is dat soms wat minder praktisch. Het overzicht houden met allemaal verschillende wensen is best een uitdaging. Want uiteindelijk moet er toch iemand een keer op een plek staan die niet helemaal zijn of haar voorkeur heeft.

Het verdedigen naar buiten, langs de lijn, ging vandaag erg goed. Ook het onderling coachen wordt steeds beter. \"Niet te moeilijk!\" hoorde je regelmatig vanaf de eigen spelers komen wanneer iemand een actie probeerde die in het hoofd toch iets beter uitpakte dan op het veld. En daar hoef ik als coach dan helemaal niets meer aan toe te voegen.

Meike begon vandaag op goal, maar was niet helemaal in haar hum. Haar handschoenen waren bovendien nogal glad en de tegenstander was simpelweg sterk. Achterin probeerden Aimée en Jorn samen de boel dicht te houden. Ze konden natuurlijk niet alles oplossen, maar als een blok stonden ze supergoed te verdedigen.

Udiros bleef echter de betere ploeg. Wij kwamen een paar keer gevaarlijk voor de goal, maar kregen de kansen niet omgezet in een doelpunt. Eén keer lukte dat wel. Cor wist voorin de bal te bemachtigen en na een aantal acties kreeg hij de kans om op doel te schieten. Helaas ging zijn poging er niet in. De bal stuiterde via een tegenstander weer het veld in en daar stond Ate precies op de goede plek. Die wist de bal wél tegen de touwen te krijgen. We gingen met 5-1 gingen de rust in.

In de tweede helft ging Chris op goal. Eerst even ranja drinken en natuurlijk was er daarna tijd om uitgebreid te bespreken hoe oneerlijk het allemaal wel niet was. Want ja, onze kinderen hebben inmiddels duidelijke regels meegekregen: geen slidings en niet koppen.

Dat doen we bewust. Bij een verkeerd getimede sliding kunnen kinderen behoorlijk geblesseerd raken en op deze leeftijd is het inschatten van timing en afstand nog volop in ontwikkeling. Ook koppen stimuleren wij niet. Er is voldoende wetenschappelijke reden om voorzichtig te zijn met herhaalde kopballen bij kinderen.

Het lastige is alleen dat de KNVB koppen bij deze leeftijd niet verbiedt. Dus als een tegenstander vrolijk met het hoofd naar een bal gaat, is dat voor onze kinderen soms lastig te begrijpen. En voor de coach is het vervolgens best lastig uit te leggen waarom wij het niet doen. Ook vandaag hadden meerdere kinderen last van hun enkels nadat er na een sliding een Udiros-voetje tegenaan was gekomen. Toch blijven wij bij onze afspraken.

Ate had ondertussen nog wat tactisch advies. Op het planbord tekende hij zijn aanval uit. Hij zag een prachtige mogelijkheid voor een aanval: vanuit de keeper via Khadija langs de lijn opbouwen, vervolgens de bal naar Ate en dan de voorzet op Sylvester, zodat die hem kon afmaken.

Als dat spel zou lukken, mocht Ate van zijn moeder, die deze keer voor de verandering even níét de coach was, de hele middag gamen. De verwachtingen waren dus hoog.

In de eerste minuut van de tweede helft ging het als de brandweer. Cor nam de bal mee naar voren, speelde hem voor op Sylvester die helemaal vrij stond. Sylvester schoot heel rusig de bal in de goal. De opbouw waar Ate het over had gehad leek ineens verdacht veel op werkelijkheid. Alleen was de uitvoering nét iets anders dan vooraf bedacht. Maar ach, een kniesoor die daarop let. Daarna werd het voorin weer wat rustiger en kreeg Chris het behoorlijk druk.

Chris keepte een prima tweede helft. Hij had een aantal prachtige reddingen. Gelukkig is hij groot, want bij sommige schoten leek de bal eigenlijk al onderweg naar het net. Toch kwamen er op miraculeuze wijze nog vingers van Chris tussen. Twee keer wist hij zelfs een bal prachtig tegen te houden, maar helaas stuiterde de bal daarna precies voor de voeten van de doorgebroken Udiros-speler. Die maakte in de rebound alsnog de goal. Daar kon hij eigenlijk weinig aan doen. Aan de andere kant wist Jorn nog een prachtige goal te maken. Vanaf de rechterkant haalde hij van afstand keihard en gericht uit. De bal verdween mooi in de goal.

Ondanks de uitslag heb ik vandaag mooi spel gezien. Er wordt steeds meer gecoacht, kinderen beginnen beter hun posities te begrijpen en er wordt geprobeerd om samen te voetballen. Dat is uiteindelijk waar we voor komen.

Onze kinderen hadden het nog goed onthouden. Khadija moest nog trakteren, omdat ze vorige week haar voetbalschoenen was vergeten. De regel is inmiddels duidelijk: Vergeten = Trakteren.

En Khadija hield zich keurig aan haar belofte. Complimenten! Alle kinderen blij en deze keer had gelukkig niemand iets vergeten. Al was er ook deze keer weer iets met schoenen. Eén speler stond vandaag met volledig afgesleten noppen onder zijn voetbalschoenen op het veld. En dat verklaarde meteen waarom hij regelmatig uitgleed. Zeker op een nat veld kun je eigenlijk helemaal niets met voetbalschoenen zonder noppen. Zonder noppen, geen grip.

Dus nog maar even de herinnering: kom op gewone schoenen van en naar de training of wedstrijd en maak van je voetbalschoenen geen wandelschoenen. Voetbalschoenen zijn voor op het veld!

Daarbij mag ik Khadija trouwens nog een extra compliment geven. Zij past juist ontzettend goed op haar voetbalschoenen. Ze gaan na iedere wedstrijd weer netjes terug in de schoenendoos waarin ze kwamen toen ze gekocht werden.

En dan nog één ding.

De hele middag gamen?

Helaas Ate...

De opbouw van de aanval waar je het over had, leek er inderdaad behoorlijk op. Maar helemaal volgens plan ging het toch nét niet.

Dus de iPad gaat voorlopig nog even uit.